Όταν πεινάει η ψυχή...

Τα 8 χαρακτηριστικά της συναισθηματικής πείνας Η συναισθηματική πείνα μοιάζει συχνά με την κανονική πείνα… Ας δούμε πώς μπορούμε να τις διακρίνουμε, ώστε να αποφεύγουμε επισόδια υπερφαγίας που οφείλονται σε συναισθηματικούς λόγους παρά στη φυσική μας ανάγκη για τροφή…
Συναισθηματική Πείνα	Φυσική Πείνα
Είναι ξαφνική. Από τη μία στιγμή στην άλλη νιώθουμε μια ξαφνική λαχτάρα για φαγητό	Είναι σταδιακή. Το στομάχι γουργουρίζει, μετά από κάποια ώρα… νιαουρίζει και δίνει σταθερά και εντεινόμενα σήματα ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε κάτι στο στόμα μας
Είναι συγκεκριμένη! Θέλουμε επειγόντως να φάμε μια σοκολάτα ή ένα χάμπουργκερ, όχι οτιδήποτε	Είναι πιο …ευέλικτη. Σίγουρα υπάρχουν προτιμήσεις, αλλά έχουμε εναλλακτικές γιατί ο βασικός στόχος είναι να χορτάσουμε το σώμα μας
Είναι εστιασμένη στο στόμα και το μυαλό. Θέλουμε κάτι συγκεκριμένο και το λιγουρευόμαστε με το μυαλό μας	Είναι εστιασμένη στο στομάχι και έχουμε στομαχικές «ενοχλήσεις» και σημάδια ότι πεινάμε
Είναι επείγουσα, ώστε να κατευναστεί μια απαιτητική συναισθηματική ανάγκη που αφυπνίστηκε	Είναι πιο υπομονετική. Θέλουμε να φάμε αλλά μπορούμε και να περιμένουμε λίγο
Συνήθως προκύπτει με αφορμή μια κατάσταση που μας αναστατώνει συναισθηματικά, έναν καυγά, μια ένταση, ένα άγχος, μία στενοχώρια	Προκύπτει μέσα από τον κύκλο ζωής του οργανισμού: όταν έχουμε να φάμε κάποιες ώρες, το σώμα ζητά εκ νέου ενέργεια και ανατροφοδότηση
Η λήψη της τροφής συντελείται με έναν «αυτόματο» τρόπο, συχνά χωρίς απόλυτη συναίσθηση, ώσπου ανακαλύπτουμε ότι εξαφανίσαμε μια σακούλα πατατάκια!	Η λήψη της τροφής συντελείται πιο συνειδητοποιημένα. Νιώθουμε την επίδρασή της στο στομάχι μας και επιλέγουμε σε ποιο σημείο θα σταματήσουμε
Στην προσπάθειά μας να απαλύνουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα που μας τάραξαν, μπορεί να οδηγηθούμε σε υπερφαγία, ακόμη και σε στομαχικό πόνο λόγω μεγάλης – μη αναγκαίας – ποσότητας τροφής	Στην προσπάθειά μας να φροντίσουμε και να τροφοδοτήσουμε το σώμα μας, σταματάμε να τρώμε όταν νιώσουμε σωματικά ότι αυτό επιτεύχθηκε
Ακολουθείται συχνά από αίσθημα ενοχής, ντροπής και αυτοκριτική! Ίσως και από κάποια δέσμευση ότι σύντομα (από Δευτέρα) θα αρχίσουμε δίαιτα…	Αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα και την ομορφιά της διαδικασίας λήψης τροφής, νιώθουμε καλά που φροντίζουμε τον εαυτό μας

Η θλίψη και η οργή

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν ποτέ να φτάσουν ή, ίσως,  οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα  χωρίς να το καταλαβαίνουν… Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…

Ήταν, μια φορά κι έναν καιρό, μια πανέμορφη λίμνη. Μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά,  όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όλες οι αποχρώσεις των χρωμάτων λαμπύριζαν διαρκώς…

Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.  Αλλά  η οργή είναι τυφλή ή – τέλος πάντων – δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε…

Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της θλίψης… Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και, χωρίς καμιά βιασύνη – ή μάλλον χωρίς συνείδηση του χρόνου που περνάει – τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.

Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν εκεί. 

 

Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει στη θλίψη είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής στην πραγματικότητα κρύβεται η θλίψη.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάι, Ιστορίες για να σκεφτείς (εκδόσεις  Οπερα, 1997).

Για το θέατρο

Η σχέση (μου) με το θέατρο είναι ερωτική και βαθειά υπαρξιακή. Συνειδητή, δυναμική, αμφίδρομη. Μακροχρόνια και συναρπαστική. Μεταμορφωτική. Στο θέατρο ως θεατής, ως ηθοποιός, ως κοινωνός, ως δημιουργός. Στο θέατρο ως ζωντανός οργανισμός που διαρκώς εξελίσσεται. Το σώμα πονάει όταν η σχέση διακόπτεται. Η ψυχή υποφέρει και οι πληγές της κακοφορμίζουν, χάνοντας τη δυνατότητα μετουσίωσης. Το θέατρο είναι τρόπος ζωής. Κι αν δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, πρέπει να διαλέγουμε ποια θέλουμε οπωσδήποτε να έχουμε. Το λίγο παλιότερο (2005) μήνυμα της Αριάν Μνουσκίν για την παγκόσμια ημέρα της υπέροχης αυτής τέχνης....

"Βοήθεια!

Θέατρο, βοήθησέ με!

Κοιμάμαι. Ξύπνησέ με

Είμαι χαμένη μέσα στο σκοτάδι, οδήγησέ με, τουλάχιστον κοντά σε ένα κερί

Είμαι οκνηρή, κάνε με να ντρέπομαι

Είμαι κουρασμένη, ανέβασέ με

Είμαι αδιάφορη, χτύπησέ με

Παραμένω αδιάφορη, τσαλάκωσέ  μου την εικόνα

Φοβάμαι, δώσε μου κουράγιο.

Είμαι αδαής, εκπαίδευσέ με.

Είμαι απάνθρωπη, εξανθρώπισέ με.

Είμαι φαντασμένη, κάνε με να πεθάνω στα γέλια

Είμαι κυνική, αποδόμησέ με

Είμαι κτήνος, μεταμόρφωσέ με

Είμαι μοχθηρή, τιμώρησέ με

Είμαι δεσποτική και σκληρή, πολέμησέ με

Είμαι σχολαστική, γελοιοποίησέ με

Είμαι χυδαία, εξύψωσέ με

Είμαι μουγκή, ελευθέρωσέ με

Δεν ονειρεύομαι πια, φέρσου μου σαν σε δειλό ή ανόητο

Έχω ξεχάσει, ξεκίνησέ μου τη Μνήμη

Αισθάνομαι γριά και άχρηστη,  κάνε να σκιρτήσει η παιδικότητα

Είμαι άχαρη, δώσε μου τη Μουσική

Είμαι θλιμμένη, ψάξε τη Χαρά

Είμαι κουφή, κάνε στην καταιγίδα να ουρλιάξει η λύπη

Είμαι άστατη, όπλισέ-με με Φρόνηση

Είμαι αδύναμη, άναψε τη Φιλία

Είμαι τυφλή, φέρε μου όλα τα Φώτα

Είμαι υποταγμένη στην Ασχήμια, κάνε να με κατακτήσει η Ομορφιά

Με έχει προσηλυτίσει το Μίσος, κάνε να μου δοθεί όλη η δύναμη της Αγάπης."